Een dagje Walibi

El condor
El condor

Op Hemelvaartsdag naar een atractiepark? Ja. De laatste keer dat ik in zo’n park was, was in de Efteling en was ik een spichtig knulletje van een jaar of acht. En dat is heel lang gelee. Deze keer zou het een dagje uit worden met m’n een na jongste zoon Thijs en zijn maat Tjard. Na de min of meer indrukwekkende opening van het park ging het linea recta naar de grootste van de achtbanen, de Goliath. Voor ik goed en wel in de gaten had wat er zou gebeuren ging het ratelend stijl omhoog tot zo’n 40 meter boven NAP. Ik wist niet dat recht naar beneden in een klein karretje met zo’n 100 km per uur zo zou voelen… Pfft. Na de vele bochten, duizelingwekkende snelheden kwam het soepeltjes tot stilstand bij het begin. Het duurde even voor m’n hersens me ingehaald hadden en het me duidelijk werd wat er zojuist was gebeurd! What a rush! Adrenaline stoomde door m’n lichaam en wat ik als reactie kon uitbrengen, zal ik hier niet herhalen.

De volgende achtbaan was een soort van kolenmijntreintje wat net zo hard ging en over een soort van rails, schokkend, piepend en ratelend als een heuse antiekheid. Geradbraakt kwamen we er uit, de route volgend naar de volgende atractie. Een enorme schommel, vermomd als piratenschip. De waterbaan maakte iedereen nat, het enorme ferris wheel maakte het park als een vlekje in Madurodam en de grote waterbaan maakte iedereen nog natter.

De botsautootjes was een aantrekkelijke atractie, de hamburger met frieten smaakte prima als lunch en de misselijkmakende El Condor (waar men bungelend onder de achtbaan hangt) was een poel van gegil. Angst vermoed ik. De Express schijnt een heel snele achtbaan te zijn waarbij je een soort van afgeschoten wordt vanuit een donkere tunnel. Dat was teveel voor mijn ouder wordende corpus. De jongens konden er echter geen genoeg van krijgen. Hoopjes lol.

De rest van het park en haar atracties kwam in een gestaag tempo voorbij met het grootste plezier. Draaimolens, astronaut-achtige lanceringen, nog meer botsautootjes, misselijk makende draaiende wagentjes, spinnende theekopjes, pannenkoeken met stroop, een reuzenschommel met de vreemde naam Tomahawk en alle achtbanen nog een keer. Het was ruim in de avond toen we, na een lekker ijsje, de auto weer opzochten.

Een gave dag. >> [svgallery name=”Walibi” link=”Ga hier naar de fotoserie.”]

Creadi Script – nr 5

5-MarcoBatenburg-klein-3

Nummer 5 in de serie van Crea Adi. De opdracht om de dichtsbijzijnde deur te fotograferen.

Dit was de dichtsbijzijnde deur en het was een rampzaligheid om de foto te maken die ik wilde maken. Mental note to self: ga nooit meer van huis zonder statief en afstandbediening! Check.

Omdat inmiddels de serie van Crea Adi schijnbaar over de reis van m’n onderbenen en de fake all stars lijkt te gaan, maak ik hier een serie van. De opdrachten van Crea Adi kunnen dan als routebeschrijving dienen.  En misschien maak ik er wel een boek van. En, en… misschien koop ik wel een paar echte all stars om dit project af te sluiten. Want de fakes zullen tegen die tijd wel versleten zijn. Nu al vertonen de fakes ruime sporen van slijtage… geen wonder voor schoenen van € 9,- 🙂

Ga voor de rest van de inzenders naar de speciaal hiervoor ingerichte weblog van Crea Adi. Go! Klik!

Koninginnedag 2010

Toeschouwers

Het regende. Dat vat bijna de hele dag op feitelijke wijze samen. Aan het einde van de dag klaarde het wat op, maar je merkte dat het nergens echt druk was. In het centrum stonden de luidsprekers voor elke kroeg en op volle sterkte. Bewijzen van een lange dronken nacht strompelde links en rechts voorbij in een walm van gedistilleerd. De kleedjesmarkt zompig nat geworden en er was weinig handel te bekennen.

De herdenkingsplek van de tragedie van vorig jaar nabij de naald werd druk bezocht en iedereen was stil.

De Loolaan was een lang lint van kunstenaars die hun schilderijen, beelden, glaswerk en what not presenteerden. Ook geen drukte hier. De levende standbeelden trokken nog de meeste bewonderaars. De grote kerk werd druk bezocht, het Oranjepark lag er verlaten bij, met een verdwaald muziekje in de koepel en een kraam van de Spakenburgse broodbakker.

Misschien wordt koninginnedag volgend jaar weer een feestje.

Creadi Script nr-4

4-MarcoBatenburg-Crea Adi Script

Bijna te laat ingeleverd. Nummer 4 in de serie van Crea Adi. De opdracht was om van het vertrekpunt (de lentebode uit opdracht 3) naar de dichtsbijzijnde  straat te gaan en daar een foto te maken. Ik heb een beetje moeten smokkelen, omdat de lentebode heel ergens anders staat, maar ik ben terug op de plek waar ik begonnen ben. De serie begint ook een beetje over de nep-all stars te gaan, zo lijkt het. Hmmm, misschien wel een leuk project.

Ga voor de rest van de inzenders naar de speciaal hiervoor ingerichte weblog van Crea Adi. Go! Klik!

Nationaal Park de Hoge Veluwe

Nationaal Park de Hoge Veluwe

Op de fiets door een Nationaal Park

Een goede vriendin had het sublieme idee om de Hoge Veluwe te doorkruisen met een witte fiets. Goed plan. Hebben ze trouwens goed geregeld daar. Je parkeert je auto bij de ingang, je koopt een kaartje, je loopt door het hek en kiest een fiets uit. Er zijn er genoeg. Even de hoogte van het zadel aanpassen en peddelen maar. Het weer was goed, niet te warm, veel zon, een straf windje en we hebben ook een regenbui moeten trotseren. Eigenlijk gingen we op zoek naar de boomstronken in het zand die de meest vreemde vormen aan kunnen nemen. De bomen zijn lang geleden omgezaagd en de stobben lijken uit het zand te verrijzen. De wind heeft in de loop van jaren het zand eromheen en tussenuit geblazen. Ik heb eens foto’s gezien van die stronken en het leken net monsters die door het zand heen liepen .

De enorme zandverstuiving haalt het niet bij de immense vlakte van het Kootwijkerzand, waar ik afgelopen weekend was en hier groeit veel minder. Geen mossen, grassen en dergelijke, en maar een enkele vliegden. Terwijl de bossen eromheen vol staan met de meest imposante bomen. Eeuwen oude eiken, beuken en naaldbomen staan langs de fietspaden. Prachtige krentenbomen die in bloei beginnen te komen. Jammer dat er nog niet genoeg kleur op zit. Bij mij voor de deur staan de krenten volop in bloei met creme-kleurige bloemen. De krenten in het park zijn veel ouder en groter, staan in velden van vergeeld gras en tegen de dreigend donkere luchten zou dat een mooi plaatje opleveren. Ach, je kunt niet alles hebben.

Koffiedrinken in de Koperen Pot is een verplichting die men met gemak kan volbrengen. Rond de open haard, waar een knapperend vuur brand, is het goed vertoeven. De koffie is lekker en warmt je een beetje op, want het is nog niet echt zomer buiten. Opvallend is het aantal ouderen wat in het restaurant zit. Hebben zeker een uitje van het tehuis waar ze wonen. Nog opvallender is een groepje tienermeiden die giechelend met een kopje thee bij de open haard zitten. Leuk is het om te raden waarom ze hier zijn. Misschien moeten ze een werkstuk schrijven voor school.

De witte fiets heeft ons zeker 25 km door het park vervoerd en ik moet zeggen dat ik er geen spijt van had toen we de fiets terug plaatsten in de rekken. Behoorlijk zadelpijn, maar voldaan door het lekkere weer, het buiten zijn en het prachtige landschap.

Omnisport centrum Apeldoorn

Sport in beweging

Sport in beweging.

Deze week was de Amateur Fotografen Vereniging AFV de Veluwe te gast bij de trainingen van wielervereniging de Adelaar in het overdekte Omnisport centrum in Apeldoorn. Een heuse wielerbaan ligt er, naast volleybal velden en een complete indoor atletiek toestand, compleet met verspring zandbak, hoogspring doeda en zo.

De wielertrainingen vinden gedurende het winterseizoen plaats in het overdekte centrum en als het weer stabieler wordt gaan de meesten buiten trainen. AFV de Veluwe heeft gedurende de trainingen de wielrenners vastgelegd op ieder zijn of haar eigen wijze. Voor een compleet overzicht van de gemaakte foto’s is er een foto serie aangemaakt –> hier te vinden.

De wielrenners rijden op deze baan op zogenoemde doortrappers, zonder versnellingen en zonder remmen. Voor het berijden van dergelijke fietsen is behoorlijk wat techniek nodig. En om achter een derny te rijden (een soort brommer met wielrenners erachter) is naast veel moed ook enorm veel techniek nodig. En kracht want de snelheden lopen op tot zo’n 60 km/uur.

Ook bij het fotograferen van deze speed machines is heel wat techniek nodig. Techniek van een heel andere orde. Sommigen hebben groothoek objectieven gebruikt en fotografeerden bij het bestaande licht. Fluoriserende verlichting, hoge ISO-waarden, grote diafragma’s, statieven; alles kwam er bij kijken.

En sommigen hebben met opsteekflitsers gewerkt. Op de camera, maar los van de camera. Camera op het tweede sluitergordijn instellen, lange sluitertijd (1/13 sec), diafragma F5.6 en meetrekken die camera. Krijg je van die mooie vage strepen en een klein deel van de renner wordt scherp en goed verlicht door de flits.

Sport in beweging fotograferen. Een vak apart. [svgallery name=”OmnisportCentrum” link=”Ga hier naar de fotoserie.”]