Off Camera Flash

Vanavond met de fotoclub wezen fotograferen op Landal Greenparks Coldenhove in Eerbeek.

Een klein groepje enthousiastelingen die het buiten fotograferen wel aandurfden, ondanks de dreigende luchten en het onstuimige weer van de afgelopen uren. Een aantal keren per jaar plannen we een buitenlocatie om te gaan fotograferen en deze keer was het de beurt aan een bungalowpark in Eerbeek naast de papierfabriek Coldenhove. Na het gebruikelijk bakkie leut begon het langzaam donker te worden en werden de camera’s tevoorschijn gehaald.

Onderstaande foto’s heb ik gemaakt met behulp van Canon speedlights, een Westcott reflectieparaplu, een Lumopro lampstatief, Cactus flash triggers, Manfrotto clamp, Canon 1Ds II en EF 35 mm F1.4. Zowel de camera als de flitsers zijn in de Manuele stand gezet en per foto aangepast aan de hand van trial and error. Dergelijke situaties zijn volgens mij echt niet te berekenen en dus zijn we blij met een schermpje achterop de camera. Scherpstellen is voor Canon altijd een probleem geweest in slechte en donkere lichtomstandigheden, maar gelukkig heeft de 1Ds heel veel scherpstelpunten en wordt er dus altijd wel iets scherp… 🙂

Deze voorbeelden heb ik al langer in gedachten en wilde ik graag eens uit proberen.

midget

Een flitser (580EX 1/4 power) in de hand samen met de paraplu, ISO 250; F4.0; 1/25 sec

karretje

Een flitser (430EX 1/32 power) aan Manfrotto clamp in de boom. ISO 250; F4.0; 1/25 sec

onder moeders paraplu

Een flitser (430EX 1/32 power) aan Manfrotto clamp in de boom, een flitser (580 EX 1/4 power) samen met de paraplu in de hand. ISO 250; F4.0; 1/25 sec

op de fiets

Een flitser (430EX 1/32 power) aan Manfrotto clamp in de overkapping die zo fungeert als paraplu, een flitser (580 EX 1/16 power) staat op een lampstatief, ingezoomd naar 105 mm links van de camera. ISO 250; F4.0; 1/40 sec

lonely

Een flitser (430EX 1/32 power) aan Manfrotto clamp aan de bank achter me, een flitser (580 EX 1/16 power) op een lampstatief naast de camera, ingezoomd naar 105 mm. ISO 250; F4.0; 1/40 sec

regen?

Een flitser (430EX 1/32 power) aan Manfrotto clamp aan de bank achter me, een flitser (580 EX 1/16 power) in m’n hand samen met de paraplu, ingezoomd naar 105 mm. ISO 250; F4.0; 1/40 sec

slaapjes

Een flitser (430EX 1/32 power) aan Manfrotto clamp aan de bank achter me, een flitser (580 EX 1/16 power) in m’n hand samen met de paraplu, ingezoomd naar 105 mm. ISO 250; F4.0; 1/40 sec

Een heerlijke avond om rond te rommelen met flitsers en camera.

🙂

Nelfen wandeling – langs de molen van Klarenbeek

Vandaag een nieuwe wandeling met de nelfen in de onlangs aangekondigde lente. En net vandaag ging ook de zomertijd in, wat praktisch betekende dat we een uur korter konden slapen en dus heel vroeg moesten verzamelen. Brrr… Het vooruitzicht van lange zomeravonden kotere warme nachten maakte het vroeg opstaan niet echt goed. Gelukkig scheen de zon aan een strak blauwe hemel en dat maakte het een beetje makkelijker, ondanks het ijsvrij maken van de autoruiten. Gelukkig hield dat de groep nelfenbroeders en –zusters niet tegen om in alle vroegte de stoute- en wandelschoenen aan te trekken en naar de bekende hangplek te gaan.

Het was weer een flinke groep die bij elkaar kwam op voornoemde hangplek en al snel trok het gezelschap in een kleine konvooi naar de start van de wandeling. De zon deed haar best om de groep te verwarmen, maar het vooruitzicht  naar de warme kachels van de auto deed iedereen snel instappen. Het was een korte tocht die eindigde op een kleine parkeerplaats in het slaperige dorp Klarenbeek net aan de andere kant van de A50. Een landelijk gelegen dorp tussen weilanden en boerderijen. Maar ook uitgestrekte bossen, watertjes, poelen, slootjes, majestueuze kerkgebouwen, landhuizen en hier en daar heel lange oprijlanen.

Het mooiste van de wandeling was toch wel het ontdekken van de lentebloemen die hier en daar boven de grond kwamen kijken. Narcissen, blauwe druifjes, speenkruid, maagdenpalm en ook voorzichtig uitlopende bomen en struiken. Met de fel stralende zon erbij was het een genot om zo rond te wandelen door een heerlijk landschap. Dromerige boerderijtjes, verscholen in het ontluikende groen, verborgen poelen met ganzen en eenden, slootjes met nog verdord riet aan de zijkanten, krakende bruggetjes over met donker water gevulde stroompjes. De enige tekenen van aanwezigheid van de mensheid was het geblaf van een hond. Lopend langs het erf van een klein boerderijtje kwam een miniatuur keffertje al blaffend op ons afgerend, maar was duidelijk zelf onder de indruk van al die mensen.

We hebben de route ergens op een punt strategisch ingekort om de wandeling niet te lang te maken. Er was voldoende te zien om mooie beelden te maken (bloemen, bankjes en ook bierblikjes werden vastgelegd op de gevoelige geheugenkaart) en naarmate de ochtend vorderde, werd de zon krachtiger en liep de temperatuur op tot aangename waarden. Een pauze werd ingelast in een soort van weiland dat soort van blakend in de zon lag en een welkom bakkie koffie en een enkele boterham kon hier prima worden genuttigd.

De twee oudste meisjes van de groep liepen op enig moment, na uitgebreid overleg met de rest van de groep, vast naar restaurant Pijnappel om de koffie warm te maken, appeltaart te bestellen en de komst van de groep aan te kondigen. De rest van de groep liep de laatste kilometers aan de zuidkant van het dorp, wederom langs boerderijen en houtwallen om vervolgens langs de oude molen ook aan te landen bij Pijnappel.

Het terras aan de achterzijde lag volop in het warme zonlicht en de groep werd vlotjes bediend met koffie, warme chocolademelk en appeltaart met of zonder slagroom. Heerlijk genietend van deze zonnige zondag en kletsend over alles en nog wat tikte de tijd weg in een veel te snel tempo.

Uiteindelijk kwam het onvermijdelijke en werd de terugreis begonnen. Een mooie afsluiting van een nieuw avontuur. Zo werd wederom, ende ditmaal een zonnige expeditie van de nelfen afgesloten. Ook dit avontuur wordt andermaal ende nog eens bijgeschreven in de annalen van de werkgroep natuur en landschap fotografie, met dank aan de enthousiaste groep deelnemers.

De foto’s zijn genomen met een Canon Eos 5D en een Sigma 85 mm F1.4 HSM:

Narcissen
schaap
de molen
Aandachtig luisterend
kaboutertje puntmuts
uhmmm...
in het zonnetje
uitlopers
Voorjaarsbode Forsythia
Uitgestrekte landschappen

.

Nelfen wandeling Bruggelen

Vandaag een nieuwe wandeling met de nelfen in een nieuw jaar. De nelfen. Het zijn de edelen van het schone landschap, de helden van de natuur, de beroemdheden van het groen, de prima donna’s van de buiten fotografie, de sterren van de geheugenkaart en de ridders der uitgestrektheden. Uhmm… dus.

Herfstige beuken

Op deze grijze dag zonder spannend licht zou een fotografisch avontuur eigenlijk niet mogen… En toch… Als je goed rondkijkt dan zie je genoeg. Herfst gekleurde bladeren aan kleine beuken, lang gerekte eiken met sokken van heldergroen mos, omgezaagde bomen die lijken te zijn neergevallen in keurige plakjes. Maar ook de avonturiers zelve zijn meer dan de moeite waard om vast te leggen tijdens de wandeling der wandelingen.
Plat licht noemen ze dit. Compleet grijze lucht, zonder accenten, geen zonlicht, geen felle kleuren. En toch is een wandeling in de ochtend door de bossen en langs heidevelden met een paar goede vrinden een heerlijkheid. Frisse lucht en een beetje beweging doet den mensch goed.

Een hartelijke lach

De wandeling van vandaag voerde door de bossen van Bruggelen. Ten Zuiden van Apeldoorn aan gene zijde van de A1, ten westen van Beekbergen en ten oosten van Ugchelen. De start van de wandeling was bij de inmiddels beroemde manege Riant. De route voerde door de bossen en langs heidevelden. Vers gekapte bomen, groen mos overal waar je kijkt, dennebomen, winterkale beuken en mistroostige eiken. Gelukkig hadden we de route in een gps geladen en was de wandeling gemakkelijk te vinden zonder de gebruikelijke routepaaltjes.

De bomen hebben sokjes aan

Het weer hield zich best goed, afgezien van de grijze luchten. Het bleef droog en de temperatuur was aangenaam. Tijdens het wandelen werd het zelfs warm. De verwachte regen bleef uit tot we de terugreis begonnen.
Rond de middag waren we terug bij het begin, de manege Riant. De expeditieleden bestegen de trappen naar het restaurant voor de gebruikelijk kop koffie en vers gebakken appeltaart. De koffie stond zo op tafel, maar de appeltaart was er niet. Tot groot verdriet van de aanwezigen. Het maakte het koffiedrinken echter niet minder prettig. En terwijl in de binnenbak de amazones driftig en stijlvol de verplichte rondjes reden steeg de gezelligheid tot aangename hoogten.

macro opnames

In de regen reden we naar huis na een uitgebreid afscheid van de deelnemers. Een mooie afsluiting van een nieuw avontuur. Zo werd wederom, ende ditmaal een bijna droge expeditie van de nelfen afgesloten. Ook dit avontuur wordt andermaal ende nog eens bijgeschreven in de annalen van de werkgroep natuur en landschap fotografie, met dank aan de enthousiaste groep deelnemers.

[svgallery name=”NelfenBruggelen” link=”Ga hier naar de fotoserie van deze dag.”]

Dromerig bos
Huh?
Heuvelachtig
Horse
Picknick plek

.

Nieuwe mentor opdrachten

Opnieuw en weer is er een mentoravond. Geweest. 🙂

De onderstaande beelden heb ik gemaakt binnen de opdracht die ik met de mentor Pieter van Leeuwen heb geformuleerd. Zelfportretten en vooral veel Votozjop.

De filmposter is geïnspireerd door de epic story van The Godfather. De foto heb ik gemaakt in de huiskamer met een zwarte achtergrond en rechts van de stoel een statief met de 580EX flitser, een reflector en grid. De flitser op 1/4 power, de camera op 125th seconde bij F4.0. De bewerkingen van de foto waren nihil omdat het resultaat met de verlichting al prima was en zelfs een beetje boven verwachting. Met de text tool heb ik de teksten aangebracht zoals je die op een filmposter verwacht aan te treffen.

De reclameposter van Hero Sportsclothing heb ik gemaakt door mezelf te fotograferen in een Beiers kostuum en een heuse basketbal aan m’n rechterhand geknoopt. Het basketbalveldje is ooit eens gefotografeerd ergens in Nederland. Er is een donkere lucht aangebracht, een flinke regenbui en opspattend water onder de bal. Wat tekst aanbrengen om de juiste sfeer aan te brengen alsof het om een heuse kleding campagne gaat en hee presto… 😉

Een andere reclameposter heb ik gemaakt voor een paar sportschoenen van een bekend merk sportschoenen. Vind ik zelf wat minder geslaagd, de bedoeling was een felgekleurd geheel met de schoenen als aandachtstrekker. Ook weer een zelfportret met een betonnen achtergrond, kleuren en wat teksten aangebracht. Meer een soort collage dan een geheel.

De laatste is een serie portretten met hoedjes en brillen. En de bijbehorende gezichtsuitdrukkingen… OM een contactsheet na te bootsen heb ik gebruik gemaakt van een vrijelijk verkrijgbaar framewerk van een heuse filmrol. In dit geval van de beroemde zwartwit film. Aardig gelukt maar niet het beste werk, vind ik. Wel enorm leuk om te doen en te maken.

Movieposter
Hero Sportsclothing
Nike - just do it!
Contactsheet

Avond fotografie in Zutphen

Een clubavond in Zutphen doorbrengen klinkt leuk en dat was het ook!

De ontmoetingsplek was het IJssel Restaurant in Zutphen waar de enorme groep al aan de koffie zat. Bas had een route uitgestippeld langs de meest fraaie gebouwen en monumenten die in de avond verlicht zijn. Een oorlogsmonument, een kasteel in de steigers, kerken, smalle straatjes en bruggetjes en zelfs de plaatselijke geldautomaten zijn spookachtig verlicht…

Oordeel zelf en [svgallery name=”Zutphen” link=”bekijk de fotoserie hier.”]

Lege straten
Red light

Nelfen – Natuurwandeling de Kril

Moeder en dochter en paddenstoel

Vandaag een nieuwe wandeling met de nelfen. De ridders van het schone landschap, de helden van de natuur, de beroemdheden van het groen, de prima donna’s van de buiten fotografie, de sterren van de geheugenkaart. Dus.

Deze keer zou het spannend worden of we het droog zouden houden. Of dat de wandeling andermaal ende nog eens weggespoeld wou worden in een regenwolk… Zware bewolking en een frisse bries woei de deelnemers richting het startpunt van de wandeling. Van alle kanten kwamen de helden aangereden en al snel was de expeditie onderweg. Nog weinig herfstkleuren te zien, behalve een vroege eik met de enorme knalrode bladeren die hier en daar verschenen. Zelfs paddenstoelen waren lastig te vinden. Vossenbessen bloeiden nog een beetje en het frisgroene blad stak fraai af tegen de kleine maar knalrode bessen.

De route slingerde zich door de oude bossen op wat eens een vuilstort was en inmiddels is uitgegroeid tot een educatief stuk natuur. Op geregelde afstanden stonden informatie bordjes waarop vermeld staat wat er leeft, groeit of beweegt, zogezegd de flora en fauna. De begroeiing bestaat voornamelijk uit eiken, berken en naaldbomen. Een enkel heideveldje, inmiddels uitgebloeid en getooid met een soort van bruine gloed, ligt verspreid tussen de bospercelen.

De donkere bewolking liet soms een zonnestraaltje door en gaf zelfs een heuse regenbui, maar verder was het aangenaam waterkoud herfstweer. De wandeling duurde een kleine twee uur en was afwisselend en prettig om te wandelen. De gele paaltjes waren eenvoudig om te volgen en uiteindelijk waren we weer terug bij de auto’s.

Het dorp werd bezocht voor een warm bakkie koffie en de onvermijdelijke appelgebak met slagroom. Het beoogde etablissement was gesloten en de troep toog naar een volgende eetgelegenheid. Een pannenkoekenhuis waar al snel de koffie op tafel stond en het heerlijk geurende appelgebak getooid werd met slagroom.
Terwijl genoten werd van de warme drank en voedsel, kwam een enorme stroom vrachtwagens langs, luid toeterend en toegezwaaid door uitgelaten dorpsbewoners. Het bleek een onderdeel van de jaarlijks terugkerende truckersdag waarbij gehandicapten de rit van hun leven krijgen en mee mogen rijden met deze mastodonten van de weg.

Een mooie afsluiting van een nieuw avontuur. De expeditieleden namen afscheid en gingen ieder zijns weegs. Zo werd wederom, ende ditmaal een bijna droge expeditie van de nelfen afgesloten. Ook dit avontuur wordt andermaal ende nog eens bijgeschreven in de annalen van de werkgroep natuur en landschap fotografie, met dank aan de enthousiaste groep deelnemers.

[svgallery name=”NelfenKril” link=”Ga hier naar de fotoserie.”]

.

Nelfen wandelingen Texel

De wandeling van vandaag deed me onderweg denken aan de eerste strofe van een liedje, gezongen door Drs. P. “Het vriest een graad of veertig, het is winter en vrij koud”… Het vroor niet, het zijn de laatste dagen van de zomer en zo koud was het eigenlijk ook niet… Maar het regende… onophoudelijk en door de stevige wind uit het westen leek het wel een najaarsstorm. Terwijl we de eerste stappen hadden gezet op de slikken van de Slufter begon het te regenen en het hield pas echt op toen we, ’s avonds op de terugweg weer ten zuiden van het IJsselmeer kwamen…

Over there be monsters...

Het plan was goed. Nodig een stuk of wat enthousiaste fotografen uit om een dagje op het eiland Texel te gaan rondhollen en foto’s te maken van de mooie natuur aldaar. De duinen, de zee, het strand, de vogels, misschien een al dan niet verdwaalde zeehond, de bultrug die was gesignaleerd in de wateren rond de wadden, misschien zelfs een door de zon beschenen uitgestrekt landschapje.
De enthousiaste fotografen waren er. Dertien man en vrouw sterk was in de auto gestegen op een onmenselijk vroeg uur en kwam early in the morning aan op de vastigheid van het eerder omschreven eiland. De duinen, de zee, het strand, de vogels waren er al sinds mensenheugenis en dus ook op deze dag. Dat de verdwaalde zeehond niet gezien is, noch de eerder gesignaleerde bultrug, was geen ramp. Maar de onophoudelijke regen en harde wind hadden we kunnen missen als de spreekwoordelijke kiespijn.

De vooruitzichten waren niet geweldig, maar gaven wel droge perioden aan. Later bleek veranderd te zijn in een massief regengebied, wat met harde wind vanuit het westen, in oostelijke richting dreef, precies over het noordelijkste deel van ons kikkerende landje… Zucht.

Maar. Er zijn ook positieve dingen gebeurd tijdens onze dag uit. Na de hereniging met twee expeditieleden die al op het eiland waren, togen we naar een etablissement alwaar we luid zingend de verjaardag vierden van een onzer. Na de koffie en appelgebak klommen we over de duinen naar de Slufter, waarbij na de eerste stappen in de modder van de slikken, de regen begon te vallen. Maar over dat laatste heb ik voldoende geschreven, zo lijkt me. De eerder geplande route werd als verloren beschouwd en het gezelschap trok recht toe richting de zee. Maar niet voor een verzameling Fiatjes uit vroeger tijden was bewonderd en gefotografeerd. Deze stonden op de parkeerplaats van voornoemd etablissement.
De donkere wolken, de regensluiers, de door de wind gegeselde planten en grassen, de modder van de slikken, de door de natuur gegraven kwelders. Het fotograferen werd vrijwel onmogelijk gemaakt door de neder dalende evaporatie. Vlakbij de zee was een flinke duin waar het vriendelijker toeven was, uit de wind. Het gezelschap, gehuld in beschermende kledij besloot uiteindelijk terug te keren naar de voitures om naar de aangekondigde roofvogel show te gaan kijken. Een route door de duinen markeerde een vriendelijk pad terug naar de auto’s en na een boterham en een slok koffie, gleed de karavaan door de niet aflatende regen naar een ander deel van het eiland.

Een soort van tuincentrum, orchideeëntuin en vogelbush, zo werd aangekondigd op een kleurrijk bord. Een bijna vriendelijke warmte kwam ons tegemoet toen we de kassen binnen traden. Bij navraag aan de patron van het etablissement vertelde zij ons fijntjes en geheel; in eigen stijl dat het geheel aan het ‘zeikweer’ zou afhangen of de roofvogels zouden vliegen vandaag. Een onzer maakte de opmerking van de eeuw op zijn eigen intellectuele wijze: “Als ze stil blijven zitten dan vliegen ze in elk geval niet…”. Toch een verheugend moment om even in de nabijheid van zo’n beredeneerd en rationeel mens te mogen verblijven…
Maar er was koffie te krijgen, of eigenlijk een soort van gootwater wat met een druk op de knop in een kopje klotste, we zaten droog en er was een heuse vogelshow en een binnentuin waar allerhande vogeltjes rondvlogen te midden van een weelderig groeiende jungle met bloemen in allerlei kleuren en variaties. De leden met macro objectieven konden hier hun hartje ophalen. Felgekleurde papegaaien, vinkjes, duifjes en allerhande ander gevleugelte fladderde er rond.
De roofvogels vlogen buiten slechts een korte wijle terwijl de regen nu serieus met bakken tegelijk naar benee viel. Toch was het op een vreemde manier een gezelligheid in het etablissement wat we niet hadden willen missen.

Verdere activiteiten werden genegeerd vanwege het aanhoudende slechte weer en het gezelschap vertrok naar het dorpje de Koog voor een serieuze borrel en een hapje van het een of ander. Het eethuis had als passende naam “het biervat” mee gekregen en zag er gezellig genoeg uit met donkerbruine tafels en stoelen. Dertien man zeeg neer bij een stel haastig aaneen geschoven tafeltjes en al snel waren we voorzien van drank en even later ook spijs. Het eerste rondje werd getrakteerd door onze jarige job, hetgeen met gejuich werd ontvangen. De spijs bestond voornamelijk uit pannenkoeken en saté met frieten, wat smakelijk werd verorberd.
Gezelligheid kent geen tijd en dat werd hier nogmaals bewezen. Gelukkig zonder haast, maar wel met enige aandrang werd de rekening betaald en ging de karavaan andermaal op weg naar de boot die ons naar de vaste wal terug zou brengen.

De terugreis verliep voorspoedig, ditmaal door het Friese land. Geen files, die wel werden aangekondigd in het Noord Hollandse deel. Het was al donker toen we thuis kwamen en afscheid moesten nemen van elkaar. De andere auto’s waren uit het oog verloren na het debarkeren en we hadden enkel even gezwaaid naar elkaar ten afscheid.

Zo werd wederom, ende ditmaal een erg natte expeditie van de nelfen afgesloten. Ook dit avontuur wordt andermaal ende nog eens bijgeschreven in de annalen van de werkgroep natuur en landschap fotografie, met dank aan de enthousiaste groep deelnemers.

[svgallery name=”NelfenTexel” link=”Ga hier naar de fotoserie!”]

.

Mentor opdrachten

Onderstaande foto’s, of gecompileerde beelden worden vanavond beoordeeld en besproken. Ben erg benieuwd wat de mentor en de andere leden van de groep er van vinden…

De eerste is een “over the top” zomers beeld, gemaakt van veel foto’s in lagen over elkaar heen. In totaal ongeveer 40 lagen, laagmaskers, aanpassingslagen etc. De tweede is een serie over angst, waarbij de arm of hand apart is gefotografeerd en in de foto is geplaatst. In zwart en wit omgezet om een beetje evenwichtige serie te krijgen. De kleuren waren te afwijkend en uiteindelijk teveel afleiding. De derde is een soort van filmposter, naar een voorbeeld van een echte poster over een horror film die ik eens gezien heb… De poster dan he, niet de film. Gemaakt van meerdere foto’s, structuren en achtergronden. Ook weer in tientallen lagen, aanpassingslagen en laagmaskers opgebouwd.

Laat me eens weten wat je er van vindt?

Summerscene
Fear
HorrorPoster

.

Een dijk van een wandeling



Kersenboomgaard

Augustus. Een veel bezongen naam. Gaius Octavius werd later Augustus genoemd toen hij keizer van Rome werd. De maand Augustus is zelfs naar hem vernoemd terwijl deze maand in die tijd nog Sextilis genoemd werd, de zesde maand. Augustus is de oogstmaand, het woord oogst is zelfs een afgeleide van augustus. Er zijn ook persoonsnamen afgeleid van Augustus: August, Gustaaf, Gust en Guus. Tssk, triest… De leeuw en de maagd zijn de sterrenbeelden van deze maand. Volgens de overlevering zal het goede wijn geven als augustus niet veel regen geeft, maar wel veel zonneschijn. En in een schrikkeljaar begint de maand augustus op dezelfde dag van de week als februari…

Maar genoeg van dit soort feitelijkheden. Feitelijk zou men een nieuwe feitelijkheid moeten toevoegen aan de maand Augustus. Een nelfenwandeling. Elke maand augustus is er een nelfenwandeling. Waarin de nelfentroepen zich met camera naar buiten begeeft en de wereld verkent rond Apeldoorn. De landschappen en de natuur van ons mooie Veluwse land vastlegt op de gevoelige geheugenkaart. De nelfen die elke maand de soms ongebaande paden betreden om met veel plezier te gaan fotograferen.

Zo ook deze maand. En dit keer in de polders van Wilp. Rond de Wilpsche Klei over de dijkjes van gras, uitkijkend over de uiterwaarden van den IJssel die langzaam richting Deventer stroomt. De dijkjes die te hoog water moeten kunnen tegenhouden, maar wat niet altijd lukt, zo leert ons de geschiedenis (hetwelk ik u momentaan zal onthouden). De dijkjes waar de geknotte populieren en knotwilgen oud en kromgetrokken zijn, de akkers vol mais staan, de jonge koeien uitgelaten rondspringen door het weiland. Waar de ooievaars klepperen, de reigers vissen en padden vangen, de reeën opgeschrikt raken door rond rennende hazen en een macht aan bloemen de schuine kanten van de dijkjes kleuren.

Poëtisch he? En het is niks dan de waarheid. Naast een schoon gezelschap was het genieten van de natuur in volle bloei. De zon stond de hele ochtend fel aan het strakke blauw en maakte de verre einden een beetje heiig. Door de ruime hoeveelheid regen van de dagen ervoor was het gras prachtig groen en de bomen gesierd met fris gebladerte. Voor deze wandeling werden de voitures naast de kerk neer gezet op de parkeerplaats van een restaurant. Het was nog bijna griezelig stil in het dorpje ten zuiden van de A1. Het ontbreken van enige wind maakte het warm en als snel gutste het transpiratievocht over ieders rug alsof het ging om een plots uitgebroken hyperhidrose.

Een picknickplaats onder een aantal zilverwilgen maakte een goede pauzeplek voor het innemen van koffie en broodjes. Sportievelingen als hardlopers en wielrenners haastten zich voorbij en lieten ons verwonderd achter. Wandelen is dan zoveel beter, rustiger en minder inspannend. Op een aantal plaatsen werd de route gesperd door een schrikdraad waar voldoende positieve lading door verplaatst werd om een flinke schok te krijgen, zo merkte de schrijver dezes. Een enorm spandoek bij een prachtige boerderij waarschuwde ons om stil te zijn vanwege de kersen die daar groeiden. De ene fruit boomgaard na de andere trok aan ons voorbij en bij het monument iets voorbij hoeve de Zandwei werd nogmaals rust gehouden en van het zonnetje genoten.

Het laatste stuk over de Marsstraat en de Veluwsche bandijk was net zo genieten, met weer heel ander uitzichten. Deze dijkjes waren ooit onderdeel van een waterkering die we nu kennen als de winterdijken, aangelegd om het wispelturige karakter van de IJssel in toom te houden. Aan het eind van de wandeling werd met de voiture richting museumcafé de Kribbe gestuurd, alwaar op een zonovergoten terras werd genoten van de heerlijke koffie en appelgebak.

[svgallery name=”Nelfen_Wilp” link=”Ga hier naar de fotoserie.”]

.

Nelfen wandeling – Koninklijke Parken

Villa Marialust

En daar is dan alweer de maand juli, met haar zomerse temperaturen, bruinende zonlichten, hagelwitte bloemkoolwolken, bloeiende bloemen en planten en natuurlijk de maandelijks terugkerende wandeling van de natuur en landschapfotografen. De wandeling in juni viel letterlijk ende figuurlijk in het water. Deze keer zag het er een stuk beter uit.

De fietstocht naar de plaats van ontmoeting ende verzameling was lekker fris. Iets eerder aangekomen dan gepland gaf de mogelijkheid om eens lekker te genieten van het opkomende zonnetje en de rust van de koninklijke parken waar we vandaag zouden gaan fotograferen. Een bakkie koffie erbij en de dag kon al niet meer stuk.

Langzaam kwamen de deelnemers naar het verzamelpunt en begon de wandeling. De drie parken waren het Wilhelminapark, het Verzetstrijderspark en het Prinsenpark, met elkaar verbonden en alleen doorkruist door de Generaal van Heutszlaan. Grote vijvers, het kwartjesfontein, de enorme villa Marialust, het koetshuis, de houten bruggetjes, rijk aangeplante borders met bloeiende begonia’s en salvia’s en natuurlijk de enorme hoeveelheid veelal eeuwenoude bomen. Eiken, esdoorns, beuken en platanen.

Een unieke verschijning was een enkele aalscholver, ofwel Phalacrocorax carbo, zoals het creatuur officieel heet. Terwijl het beest rond de fontein peddelde gingen de pompen draaien, water spuiend over flinke afstand. En dat maakte de eenzame peddelaar zo aan het schrikken dat het fladderend vertrok, zoekend naar betere oorden.

Een kleine pauze langs de waterkant in het Prinsenpark, genietend van een bakkie leut en de zon was welkom en mede door het gezelschap een aangenaam verpozen.

Eendjes en meerkoeten (en wellicht ook drijfsijzen) met kuikens zwommen peddelend en kwakend mee met de wandelaar eveneens genietend van waterlelies en iets wat lijkt op een waterweegbree, maar dan kleiner. Na de wandeling kwam het gezelschap weer bijeen en werden we uitgenodigd bij een onzer om daar koffie en eigengebakken appelcake te nuttigen. Erg lekker en een gezellige sfeer.

Nog nagenietend van de wandeling en de drie prachtige parken wordt andermaal een expeditie van de nelfen afgesloten. Ook dit avontuur wordt andermaal ende nog eens bijgeschreven in de annalen van de werkgroep natuur en landschap fotografie, met dank aan de enthousiaste groep deelnemers.

[svgallery name=”NelfenParken” link=”Ga hier naar de fotoserie!”]

.