Rondje Bussloo

Wel, het was weer een zonnige zondag afgelopen weekend. En als de zon zo hard schijnt met de belofte van herfstkleuren en paddenstoelen dan kun je niet anders dan naar buiten en genieten.

Het was frisser dan de vorige keer, maar dat weerhield de vele hondenbezitters er niet van om er massaal op uit te trekken naar Bussloo. Het paradijsje voor honden. Schijnbaar.

In de zon en uit de wind was het goed uit te houden en tevreden aan een ijsje te likken tijdens een rustpauze in het groene gras.

Hier onder weer de mooiste beelden.

Herfstlicht en blaadjes
Majestueuze beukenboom
Zwart en wit
uitgebloeid
Bloedrode esdoorn
Rood en licht
Samen op een bankje
Licht
Tulpenboom in herfstkleuren
Hand in hand en tegenlicht

Hopelijk komen er nog veel van dit soort weekenden met zon en wandelingen. 🙂

Mentor opdrachten

Onderstaande foto’s, of gecompileerde beelden worden vanavond beoordeeld en besproken. Ben erg benieuwd wat de mentor en de andere leden van de groep er van vinden…

De eerste is een “over the top” zomers beeld, gemaakt van veel foto’s in lagen over elkaar heen. In totaal ongeveer 40 lagen, laagmaskers, aanpassingslagen etc. De tweede is een serie over angst, waarbij de arm of hand apart is gefotografeerd en in de foto is geplaatst. In zwart en wit omgezet om een beetje evenwichtige serie te krijgen. De kleuren waren te afwijkend en uiteindelijk teveel afleiding. De derde is een soort van filmposter, naar een voorbeeld van een echte poster over een horror film die ik eens gezien heb… De poster dan he, niet de film. Gemaakt van meerdere foto’s, structuren en achtergronden. Ook weer in tientallen lagen, aanpassingslagen en laagmaskers opgebouwd.

Laat me eens weten wat je er van vindt?

Summerscene
Fear
HorrorPoster

.

Creadi Script nr-2

Creadi Script nr 2

In het Creadiscript was de volgende opdracht om naar het dichtstbijzijnde bankje te gaan en daar een foto van te maken.

De eerste opdracht is hier te zien en alle inzendingen van het script is hier te vinden.

De lol van het script in deze vorm is om te zien hoe alle inzendingen zo van elkaar kunen verschillen.

Ik ben wederom naar het station Apeldoorn de Maten gegaan en heb deze foto gemaakt staande op een bankje. Dat ik tijdens de opname er bijna vanaf viel, gaf uiteindelijk het leukste effect.

Zo kan een bijna ongeval een mooie foto maken. 🙂

Mornings…

Me

Deze is uit een serie die speciaal voor een mentoraat is gemaakt. De mentor geeft een opdracht en begeleidt je dan in 5 bijeenkomsten naar het eindresultaat. Enorm leerzaam en ontzettend leuk om te doen.

Ik had het idee om met zelfportretten gecombineerd met andere foto’s, beelden te maken die een verhaaltje vertellen, of in elk geval een verhaal oproepen. Liefst met een knipoog of minstens een glimlach. De kleurstelling, sfeer, belichting etc zoals dit voorbeeld spreekt me het meest aan en zal ik door de serie heen dan ook gaan gebruiken.

Als grote voorbeeld had ik het boek van Teun Hocks meegenomen. Als inspiratie ook. Teun Hocks heeft alleen veel meer een boodschap in zijn beelden gelegd die verder gaan dan een glimlach. De mentor vertelde dat Teun Hocks ook acteur is, cartoonist, kunstschilder en nog veel meer. Ik zal dus in mijn zelfportretten veel meer de acteur moet zijn om in de buurt te komen.

De opdracht die ik gekregen heb, is dus zelfportretten met een niet vanzelfsprekende achtergrond maken met behulp van eigen fotografie en een beeldbewerkingsprogramma. Een uitdaging die ik graag aan ga. Let the games begin.

PS (ofwel strobistinfo voor de gearnuts onder ons): de zelfportretten maak ik in mijn eigen studio – mijn slaapkamer met een zwarte achtergrond met twee flitsers (Canon 580 en 430) links en rechts van me. De ene door een difuus paraplu of in een zilveren paraplu zo hoog als mogelijk op 1/3 power. De andere staat laag bij de grond met een witte kunststof dome op 1/5 power. De flitsers worden bediend door de Canon E2  infrarood trigger.  De camera wordt bediend door een draadloze afstandbediening van JJC.

[svgallery name=”Avond-1″ link=”De serie van de eerste avond vind je hier.”]

Urban Exploring

De oude wasserij

Gisteren met een goede vriendin heel stoer aan Urban Exploring gedaan. Ofwel, we zijn wezen Urbexen…

De oude wasserij aan de Jachtlaan, vlak naast het spoor, staat al een poosje leeg en heeft inmiddels geen enkel raam meer wat ongeschonden is. Eenmaal binnen word met behulp van briefjes vriendelijk verzocht om ramen te sluiten… De bedrijfshal doet een beetje spookachtig aan, met links en rechts de overblijfselen van wat eens een bedrijf geweest moet zijn. Enkele pallets, een stoel, gebroken meubels en veel foldermateriaal. Zo te zien wordt hier nog door mensen geslapen. De toiletten worden eveneens nog geregeld gebruikt, al is het water afgesloten en de geur onmiskenbaar duidelijk maakt wat haar origine is.

Het huis, wat aan de bedrijfshal grenst, moet eens een kapitale villa of herenhuis geweest zijn. Hoge plafonds, grote deuren houten parketvloeren en indrukwekkende open haarden. De keuken daarentegen stamt schijnbaar uit de tijd dat vuur geen algemeen bekend verschijnsel was en iemand bezig was met het uitvinden van een geheel rond wiel…

Urbexen is een spannende bezigheid, vooral omdat je op verboden terrein bent en in een leegstaand, onbekend pand rondstruint. Het belangrijkste van Urbexen is echter dat je niets anders dan foto’s neemt en alleen je voetstappen achterlaat. Niets mag worden verplaatst, meegenomen of kapot gemaakt. Ook om een pand binnen te komen wordt er niets kapot gemaakt. Bij de oude wasserij was het makkelijk, want de deur was gewoon open en we konden zonder hindernissen naar binnen lopen.

[svgallery name=”OudeWasserij” link=”Kijk hier voor de serie beelden uit de oude Wasserij.”]

Sneeuw in Apeldoorn

Winter in Apeldoorn

Al dagen sneeuwt het hier af en aan. Zo af en toe, dus. Maar dan ook in forse hoeveelheden. En het lijkt niet op te houden. De kan op een witte kerst lijkt steeds groter te worden. Whatever.

Het eerste wat ik vanmorgen riep, toen ik naar buiten keek, was: “Dude! Fresh powder!”. Wel… niet echt, maar later op de dag moest ik er wel aan denken. 🙂

Het is een geweldig gevoel om door 30 cm sneeuw te lopen en te genieten van de natuur. Vlak om de hoek is een groot park wat er vandaag natuurlijk bijna betoverend uit zag. Alles is wit, bomen zijn bladerloos, het is kerstvakantie, iedereen lijkt op een slee te zitten, glijdend door de sneeuw en het enige geluid wat te horen lijkt, is: “Whiiieeee!”

Oh ja, en het geblaf van honden. Het leek wel een conferentie voor de plaatselijke kinologenclub in dat park. Op enig moment stond ik diep in gedachten verzonken en uiterst geconcentreerd door de zoeker van mijn camera te staren naar een winters plaatje. Tot de sluimeringen wreed verstoord werden door een zwaar geblaf. Voorzichtig om me heen kijkend ontdekte ik een enorm exemplaar van de Canis lupus familiaris welke mij verwachtingsvol aan bleef kijken. De enorme sliert kwijl die uit de bek van het dier hing ontging mij zeker niet. De eigenaar van het ernstig uitziende schepsel verklaarde dat de viervoeter wilde spelen en bleef het beest aansporen om toch vooral de stok te zoeken. Gelukkig was het duidelijk dat ik geen stok was, nog in mijn bezit had en verloor de hond, want dat was het, al snel z’n interesse in mij en snuffelde een eind verder.

Fotograferen in de sneeuw is altijd een uitdaging. Vooral de witte kleur van sneeuw onder een wolkenloze hemel is vrijwel onmogelijk. Maar de zon maakt een hoop goed. Het zachte, lage winterse licht maakt de schaduwen lang en details krijgen een fraai contrast. Het beste is om de witbalans van de digitale spiegelreflex om AWB te laten staan. De camera is prima in staat om over het algemeen de juiste kleurtemperatuur te zoeken. Eventueel kan bij het verwerken van de RAW-bestanden de kleurtemperatuur iets aangepast worden. Probeer een sneeuwplaatje ook eens om te zetten in zwart-wit.

Ik kan me niet herinneren dat ik zoveel sneeuw heb gezien. En toch is het maar 4 jaar geleden dat ik een nacht lang op de A1 heb vast gestaan vanwege extreme sneeuwval en dat het leger rollen snoep en flesjes water langs kwam brengen. Pfft.

Aldus. [svgallery name=”Sneeuw” link=”Hier is de rest van de serie. >>”]

Chef!

Needs salt and pepper

In mijn serie zelfportretten is het altijd een uitdaging om iets origineels te bedenken.

Een foto in een bekend fotografieblad gaf me het idee met de koksmuts en zo.

De koksmuts (een echte) moest flink verbouwd worden voordat ‘ie goed op mijn hoofd geplaatst kon worden. Het embleem is een stukje witte stof en de tekst en tekening is met een viltstift er op getekend. Wow, sometimes I amaze even myself…

Strobist info: Speedlite 580EX in een zilveren reflectie plu rechtsboven van de camera 2/3 power; Speedlite 430EX door een diffusion globe 1/3 power links van de camera en laag bij de grond.

Verder is de foto fors bewerkt in Votozjop om de grunge-achtige kleuren te verkrijgen waar ik zo gek op ben.